Leven
met
een
Wappie
‘Word wakker M’, ‘neem eens iets aan’, ‘verdiep je er eens in’, uitspraken die nu ‘common sense’ zijn, maar 2 jaar geleden zeer zeker niet.
Het maakte me boos, hoorde wel alle verhalen over wantoestanden in de wereld aan, maar dacht tegelijk: ‘ja, dat is erg, maar wat moet en kan ik ermee’? Ik wil me richten op de leuke dingen in het leven. Ik zag mijn partner, ‘R’, steeds meer in zichzelf gekeerd, achterdochtig, ruzie maken met mensen om zich heen, ik riep dan: ‘kijk nou naar jezelf, zo gaat het toch niet goed’?
Hij dook steeds meer in de online wereld, twitterde erop los. Zijn ambitie om de best mogelijke vader te zijn voor onze 3 kinderen is hij echter nooit verloren. Ook al was ik degene die de meeste uitjes buitenshuis regelde, hij was en is als vader aanwezig. Ik had de neiging vaak met ze op stap te gaan, ik ontvluchte het huis. De buitenwereld zag vooral de in zichzelf gekeerde, bozige en scherpe man, ik zag ook de andere kant, een gevoelige, hoogbegaafde man die met veel liefde en geduld veel van zichzelf had gegeven en nu een grens trok.
Ik leefde een soort dubbelleven, met 1 been volop in het systeem, meebewegen met de rest, het leven is goed en leuk en aan de andere kant was het thuis zoeken naar de juiste toon. De toon van: ‘wat betekent leven vanuit authenticiteit’?
Al met al betekende dit dat ik steeds vaker alleen op verjaardagen en feestjes verscheen. Dan kwam ik ‘enthousiast’, maar vaak ook gedesillusioneerd, thuis, maar kon dat niet delen met mijn partner. Ik had zo mijn ‘wegloop neigingen’, ik wilde koste wat het kost confrontaties vermijden. Op een gegeven moment wist ik niet meer wat ik voelde, wat ik dacht, wat is nou echt en wat is nou onecht?
Als ik nu terugkijk zie ik hoezeer ik vooral met mezelf bezig was. R. veroorzaakte zwaarte en arme ik moest er mee dealen. Oftewel, ik was de verbinding met mezelf kwijt en zocht afleiding, terwijl R. me juist steeds weer vroeg aanwezig te zijn. Wat heb ik geworsteld, ten eerste was er mijn trots. ‘Wie ben jij om te zeggen dat ik dingen niet wil aannemen’? ‘Als jij het allemaal zo goed weet, waarom gaat het dan zo slecht met jou’?
Begrijp me niet verkeerd, ik had al behoorlijk wat stappen gezet. 2 keer uit een (werk)systeem gestapt, omdat het totaal niet meer klopte voor mij, een andere kijk m.b.t. opvoeding, voeding, geneeskunde, relaties t.o.v. de meeste mensen, ik zag mezelf echt als een open-minded, wakkere ziel. Heel veel stappen hadden we samen gezet en nu waren we in een heel ongemakkelijk stuk beland. Dat voelde weleens eenzaam, omdat ik ook wel zag dat ‘de buitenwereld’ het vooral fijn en comfortabel vond om mij te steunen en zich niet zo goed kon verplaatsen in R. Dat klopte voor mijn gevoel niet, dus hield ik mijn mond. Ze vonden vooral mij zo sterk, met andere woorden, ‘dat je het uithoudt, wat knap van je’.
Hoe ongelooflijk mis kan je het hebben. Toen ik mijn trots opzij kon zetten en ik me werkelijk uit ging spreken over mijn twijfels, mijn observaties en dieper ging graven in mezelf, wat maakt dat ik conflicten uit de weg ga, dat ik het zo belangrijk vind wat de buitenwereld vind etc. Groeide onze verbinding. Ik kon me emotioneel weer verbonden voelen en erkenning geven en stil staan bij zijn gevoel van eenzaamheid.
Zijn ‘missie’, licht schijnen op het donker, is ongekend moedig. Moet je je voorstellen hoe boos je je nu kunt voelen bij het zien of lezen van alle gruwelijkheden die gebeuren en gebeurd zijn in de wereld. Hoe woedend, verdrietig, totaal ontredderd je je kan voelen als je werkelijk kijkt naar alle ellende, misinformatie en censuur.
Als het gaat om je kind dat verplicht een mondkapje op moet op school, of je opa die in eenzaamheid moet sterven, omdat je er niet bij mag, terwijl alles in jou schreeuwt dat dat niet klopt? Wat als je dat al lang voor ‘het corona tijdperk’ werkelijk zag en ervoer, terwijl iedereen om je heen vooral bezig was met een zo comfortabel mogelijk leventje te leiden. De enige met wie je wel hierover kon delen was online. Digital Warriors, worden ze ook wel genoemd. En als je dan al soms, heel voorzichtig, iets van je emotie, je boosheid, je verdriet liet zien dan maakte men zich zorgen over je. Dan werd je vertelt dat het niet goed met je gaat, dat je psychische hulp moet zoeken, dat je het leuk moet hebben. ‘Waarom doe je nou niet gezellig, laten we het over vrolijke dingen hebben, waar haal je die informatie nou weer vandaan? Ach, het is altijd al zo geweest in de wereld, als ik daar werkelijk naar ga kijken…dat kan ik niet aan….’
‘De zogenaamde lichtwerkers’ van deze tijd kunnen nu roepen om vooral hoog in de trilling te blijven, dat het belangrijk is om al het aardse gedoe los te laten en te kiezen voor anders.
Niet in 3d blijven hangen, maar opstijgen naar 5d. Te kiezen voor het hart, om zo een nieuwe wereld te creëren. Allemaal waar…ook ik mediteer veel, zorg goed voor mezelf, creëer een fijne sfeer thuis voor het gezin. Het gaat er om dat zonder de pioniers, sommigen zijn al tientallen jaren bezig, het licht nooit had geschenen op het donker en dat beschouw ik als een noodzakelijke stap bij de switch naar een andere frequentie. Daar zitten we nu middenin. Zolang we wegkijken, wachtend op het vaccin, of wachtend op iemand anders die vertelt hoe nu verder…veranderd er niks. Er zijn zoveel verschillende niveaus van ‘licht’ sturen. 1 ervan is de gruwelijke waarheid onder ogen zien. Ik begrijp dat mediteren aangenamer is…geloof me, het is nogal een verantwoordelijkheid die we dragen als mens … Leven in het hier en nu betekent ook leven met dat wat er nu op deze aarde gebeurd.
Volgens R. Is het nu ook de tijd om het licht te schijnen op alle lichte dingen die in het donker gehouden zijn. Zoals de lessen van Jezus, i.p.v. Jezus aan het kruis die al onze zonden op zich neemt.
Wat ik geleerd heb van mijn leven met een ‘wappie’:
– zodra de verbinding groeide kan hij mij als geen ander moed inspreken, de rust bewaren, perspectief bieden. Juist vanwege zoveel gedegen onderzoek kan hij steeds het grotere geheel schetsen, terwijl ik nog maar puzzelstukjes zie.
– Hijbegrijptalsgeenanderhoemoedighetisomjeweluittesprekentegenover de gevestigde orde of tegenover een vriend of familie lid.
– Ik durf en kan steeds beter op mijn intuïtie vertrouwen omdat ik nu begrijp en ervaar wat het betekend wanneer iets wel of niet resoneert. Ook al dwingt het me buiten mijn comfort.
– Ik kan me nog makkelijk laten meenemen in doemscenario’s en ben op basis daarvan al druk aan het zoeken naar alternatieven, voor bijvoorbeeld onderwijs. Hij kan, met zijn focus op Amerika, een groter plaatje schetsen, waardoor ik weer pas op de plaats kan maken.
– Op het moment dat ik me echt ging verdiepen, kon ik pas zien hoe weinig vragen mensen stelden. Hoe weinig nieuwsgierig. Hoe geconditioneerd. Ik had lang de overtuiging dat R. degene was die mensen op afstand hield, en nu zag ik dat het andersom was. Hij wil wel verbinding en contact, maar dan wel op basis van echtheid. Echt contact, waarin er emoties mogen zijn, ook boosheid. Waarin hij zich niet steeds terug hoeft te houden, op zijn tenen hoeft te lopen. Ik ging zelf zien hoe mensen alles steeds ronddraaien, het comfort weer opzoeken, en ik snap als geen ander hoe dat werkt, want dat deed (en nog soms) ik zelf ook.
– Ik vind het nu best een opgave om geduldig een gesprek te hebben met iemand die op zo’n andere golflengte zit. Het kost me zoveel energie als ik voel dat iemand iets niet wil aannemen, of als ik me moet verdedigen, of zorgen weg moet nemen of dat het wel goed met me gaat. Precies zoals R. dat naar mij toe had. Hierdoor ‘versta’ ik R. Veel beter. Ik snap waarom relaties stuk liepen en het voor nu beter is om dan maar minder contacten te hebben.
Weet hij dan alles beter en heeft hij de wijsheid in pacht? Nee, zeker niet. Het is een dans waarin we elke keer weer met elkaar zoeken wat het ‘juiste’ is voor ons. Dat loopt niet altijd synchroon. De ene keer ben ik pessimistisch en verdrietig en huil ik veel en de andere keer voel ik me een leeuwin die een grens trekt voor haar kinderen. De ene keer raakt R. geïrriteerd als ik moeite heb om mijn boosheid te uiten en spiegelt hij mij dat en de andere keer is het nodig om weer rust te
creëren….we hebben lange gesprekken, over onszelf, onze jeugd, onze familie, hoe om te gaan met….. het voelt als pionieren.
Wat doet zo’n ‘wappie’, zo’n ‘Q volger’ nou precies?
Vreemde is dat niemand me die vraag ooit heeft gesteld…laat staan hem….
Er is een overkill aan informatie op internet. Een veel gehoorde opmerking is, ja, maar ze kunnen zoveel zeggen, welke bronnen gebruik je dan? Niemand weet ‘de waarheid’….of ‘q volgers denken extreem rechts en dat zet extreem rechtse mensen aan tot….’. Ten eerst, er bestaat niet zoiets als een ‘q volger’…er is geen leider, waar men naar opkijkt, geen bijeenkomsten om heen te gaan… Ik ga nu geen gedetailleerde uitleg geven, dat mag je zelf uitzoeken. Ik beschrijf wat ik als partner van…ervaar. Als ‘wappie’ zoek je zelf naar ‘waarheden’ en trek je zelf je conclusies. Je gelooft niks zomaar, omdat de media het zo schetst, je volgt hierin je verstand, je mogelijkheden tot onderzoek en vooral je gut feeling.
In het nieuws ga je als ‘wappie’ naar patronen kijken. Er wordt in het nieuws steeds gefocust op een incident, op een gebeurtenis. Er wordt weinig teruggekeken. Je verbind gebeurtenissen met elkaar en zoekt naar patronen. Er wordt steeds meer duidelijk, je kan nu in de tijd reizen dankzij internet. Je kan ook nog eens in verbinding treden met andere mensen die zoeken naar ‘waarheid’. Met het doel dat het verdeel en heers stopt, het misbruik stopt, de dubbele standaard stopt, dat er ruimte komt voor anders, voor eerlijk.
Niet iedereen hoeft zo diep te onderzoeken, er zijn een aantal pioniers en in plaats van deze mensen te bestempelen als zijnde ‘staatsgevaarlijk’, zouden we er voor kunnen kiezen ze te ondersteunen, door naar ze te luisteren, vragen te stellen, ze de gelegenheid moeten geven hun verhaal te doen, want momenteel staan er veel op knappen. Net als vele soldaten niet ondersteund werden en niet begrepen, zo is het nu met de ‘Digital Warriors’.
We hebben geen concreet perspectief. Allebei geen baan, gekozen voor anders en nu, net als iedereen, in deze energie van de wereld beland. Kunnen we blijven wonen in het huis waar we ons hart en ziel in hebben gelegd? Hoelang houden we de kinderen thuis, omdat we een grens trekken en kiezen voor anders, ongeacht de gevolgen? Wanneer draait de energie en kunnen we werkelijk gaan bouwen aan een liefdevollere wereld?
