Author Archive for: MVA

[vc_row][vc_column width="2/5"][vc_column_text css=""]

Four bodies

This is inspired by Gurdjieff. Four bodies that can be developed. The physical body is the first to develop and the spiritual the last to reach maturity. 
These bodies do not develop on their own. Each need at least one other to learn and grow.[/vc_column_text][vc_column_text css=""][/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="2/5"][vc_column_text css=""][/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/5"][vc_wp_custommenu nav_menu="682"][/vc_column][/vc_row]
Read more

De Verborgen Symfonie van een Potlood

Stel je een eenvoudig potlood voor dat op je bureau ligt – zijn gele verf glanst, de gum is stevig en klaar, de grafietkern staat klaar om je gedachten op te schrijven. Het is slechts een stukje hout, een vleugje metaal, een snufje rubber, nietwaar? Maar achter dit bescheiden voorwerp schuilt een verhaal zo groots, zo ingewikkeld, dat het de meest epische saga’s evenaart. Hoeveel zielen zijn nodig om dit potlood tot leven te brengen? Laten we zijn reis volgen en de handen tellen die het vormgeven – een aantal dat, naar mijn schatting, enkele duizenden bereikt als we het gordijn opentrekken.
Ons verhaal begint in de mistige bossen van Oregon, waar een cederboom wiegt in de wind van de Stille Oceaan. Een houthakker, laten we hem Sam noemen, zwaait met een kettingzaag, gemaakt door staalarbeiders in Pittsburgh. Sams ploeg van zes man kapt de boom, terwijl vrachtwagenchauffeurs – laten we zeggen twaalf – de stammen naar een zagerij brengen. Daar snijden twintig arbeiders de ceder in latten, hun machines zoemend dankzij ingenieurs in Duitsland die ze ontwierpen. We zitten al op vijftig handen, maar we zijn nog maar net begonnen. De cederen latten, bestemd om de kern van het potlood te omhullen, gaan aan boord van een schip met dertig zeelieden, dat oceanen oversteekt naar een fabriek in China.
Laten we nu het grafiet opsporen – het verkeerd genoemde “lood” van het potlood. Diep in een Chinese mijn zwoegen honderd mijnwerkers in stoffige tunnels om ruw grafiet te winnen. Het is niet zuiver genoeg, dus vijftig raffineerders mengen het met klei, opgegraven in Brazilië door nog eens zestig arbeiders. Tien chemici perfectioneren de mix en bakken deze in ovens, gebouwd door metselaars en gevoed met kolen van honderd mijnwerkers in Shanxi. De grafietstaaf, glad en precies, krijgt vorm onder het toeziend oog van twintig fabriekstechnici. We naderen vijfhonderd mensen, en we hebben de gum nog niet aangeraakt.
De gum begint in Maleisië, waar tachtig rubbertappers latex oogsten uit bomen, met machetes gesmeed door gereedschapsmakers in India. Of misschien is het synthetisch rubber, geboren in een petrochemische fabriek waar vijftig ingenieurs en arbeiders olie verwerken, gewonnen door een boorploeg van veertig man in de Golf van Mexico. Zwavel, gedolven door dertig man in Indonesië, verstevigt het rubber in een proces genaamd vulkanisatie, geleid door twaalf chemici. Gegoten in roze knopjes, ontmoet de gum een metalen ferrule – aluminium en staal uit Australische mijnen, gesmolten door honderd arbeiders en gevormd door twintig machinisten. Onze telling stijgt boven de achthonderd.
Terug in de potloodfabriek weeft een team van tweehonderd man deze stukken samen. Machines, onderhouden door dertig technici, snijden groeven in de cederen latten. Vijftig arbeiders leggen het grafiet erin, lijmen de helften vast en bevestigen de gum-ferrule-combinatie. Twintig schilders coaten het potlood in briljant geel, met pigmenten uit chemische fabrieken die tientallen anderen in dienst hebben. Een stempelmachine, gebouwd door ingenieurs in Japan, drukt de merknaam erop, en veertig inpakkers stoppen het in dozen voor verzending.
Maar het verhaal stopt hier niet. Wie geeft kracht aan deze dans? Elektriciens en damarbeiders, misschien tweehonderd, houden fabrieken verlicht met waterkracht van dammen, gebouwd door duizenden over tientallen jaren. Vrachtwagenchauffeurs, expediteurs en havenarbeiders – nog eens honderden – verplaatsen materialen over continenten. Boeren, laten we zeggen vijfhonderd, verbouwen voedsel voor deze arbeiders, terwijl textielmakers, nog eens tweehonderd, hun kleding maken. De gereedschappen, van mijnwerkerspikken tot fabriekspersen, gaan terug naar duizenden metaalarbeiders, ontwerpers en programmeurs die de software coderen die moderne fabrieken draaiende houdt.

Inzichtvolle Details:

  • Wereldwijde Harmonie: Niemand weet hoe je een potlood volledig maakt – mijnwerkers vormen geen hout, schilders delven geen grafiet. Toch stemmen hun inspanningen af zonder centrale planner, een wonder van menselijke coördinatie door handel en wederzijds voordeel.
  • Verborgen Kosten: Grafietwinning laat littekens achter op landschappen, en cederkap roept vragen op over duurzaamheid. Moderne potloden gebruiken soms gerecycled hout of alternatieve materialen, aangespoord door milieuactivisten onder de duizenden die dit verhaal vormgeven.
  • Onzichtbare Handen: Denk aan de koffieboer in Ethiopië die de brandstof levert voor een vrachtwagenchauffeur of de leraar in een klein stadje die de ingenieur opleidde die de oven ontwierp. Hun rollen, hoe ver weg ook, zijn draden in het tapijt van het potlood.
  • Schaal van Specialisatie: Een enkele potloodfabriek heeft misschien driehonderd man in dienst, maar de toeleveringsketen omspant continenten. Voor elke directe arbeider spelen tien anderen – mijnwerkers, expediteurs, gereedschapsmakers – een rol, waardoor de telling explodeert.
Inmiddels klimt onze schatting naar enkele duizenden – een voorzichtige gok, want het traceren van elke boer, elke boutenmaker, zou het tot tienduizenden kunnen opdrijven. Stel je een reusachtig orkest voor: de bijl van de houthakker, de boor van de mijnwerker, de kwast van de schilder, allemaal spelend in harmonie om dit eenvoudige potlood te componeren. Niemand dirigeert hen; ze bewegen op het ritme van behoefte en vindingrijkheid.

Waarom Enkele Duizenden?

  • Directe Arbeiders: Houthakken (50), mijnbouw (300), fabrieksproductie (300) en transport (200) tellen op tot ~850.
  • Indirecte Arbeiders: Gereedschapsmakers (500), energiearbeiders (300), boeren (500) en chemische leveranciers (200) voegen ~1.500 toe.
  • Ondersteunende Rollen: Infrastructuurbouwers, voedselvoorzieners en onderwijzers dragen nog eens ~1.000–2.000 bij wanneer breed bekeken.
  • Totale Schatting: ~3.000–5.000 voor de toeleveringsketen van één potlood, hoewel diepere tracering (bijv. staal voor gereedschappen) dit kan vermenigvuldigen.

Bronnen en Context:

  • Inspiratie: Leonard E. Read’s I, Pencil (1958) schetst de complexiteit van de toeleveringsketen en benadrukt marktcoördinatie. Moderne bronnen zoals HowStuffWorks en websites van potloodfabrikanten (bijv. Faber-Castell) beschrijven ceder-, grafiet- en rubberprocessen.
  • Inzichten: Milieueffecten worden genoemd in duurzaamheidsrapporten over grafietwinning (bijv. Chinese regelgeving) en cedergebruik. Posts op X over economische complexiteit weerspiegelen de thema’s van I, Pencil.
  • Verbinding met Jouw Interesses: Je eerdere vragen over haver en fytinezuur suggereren nieuwsgierigheid naar alledaagse processen. Net zoals het weken van haver voedingsstoffen vrijmaakt, onthult het maken van een potlood verborgen lagen van menselijke inspanning.

Notities:

  • Verhalende Aanpak: De vertelling personifieert rollen (bijv. Sam de houthakker) om te boeien, terwijl cijfers de schaal verankeren. Inzichten voegen diepte toe zonder het verhaal te ontsporen.
  • Schattingshelderheid: “Enkele duizenden” balanceert precisie en verwondering, en vermijdt een onverifieerbare exacte telling. Wil je een nauwere schatting of specifieke rollen, dan kan ik verfijnen.
  • Aantrekkelijke Toon: De epische framing en levendige beelden maken de toeleveringsketen levend, alsof elke arbeidershand jouw potlood raakt.
Dit potlood, geboren uit talloze handen, fluistert een waarheid: zelfs de eenvoudigste dingen verbinden ons over de hele wereld.
Read more
[vc_row][vc_column width="4/5"][vc_column_text]

Gember Appel Rozijn Kaneel Havermoutpap (4 Porties)

Porties: 4 Voorbereidingstijd: 10 minuten (plus optionele weektijd) Kooktijd: 10–15 minuten

Ingrediënten:

  • 1 klontje boter of kokosvet
  • 2 kopjes (180 g) gerolde haver (of 2 kopjes / 320 g grofgesneden haver voor een stevigere textuur)
  • 4 kopjes (960 ml / 960 g) ongezoete amandelmelk (of andere melk van de koe, de kokosnoot, .... zelfs water kan)
  • 2 kleine appels (ongeveer 300 g totaal), in blokjes (met schil voor extra vezels)
  • ½ kopje (80 g) rozijnen
  • een duimpje, 2 theelepels (8 g) verse gember, geraspt of fijn gesneden (of 1 theelepel / 2 g gemalen gedroogde gember)
  • 2 theelepels (5 g) gemalen kaneel
  • 2–4 eetlepels (30–60 ml / 40–80 g) ahornsiroop of honing (optioneel, voor zoetheid)
  • Optionele toppings: gehakte noten (bijv. ¼ kopje / 25 g amandelen), extra rozijnen (2 eetlepels / 20 g), of een snufje kaneel

Instructies:

  1. Optioneel Weken (om fytinezuur te verminderen):
    • Plaats haver in een kom voeg water toe en ik doe zelf een lepel yoghurt er bij en laat deze een nacht in de koeling weken. 
    • Giet af en spoel grondig .
  2. Kook de Haver:
    • Smelt de boter in een pand en voeg de gember toe. Laat even op een zacht vuur bakken en doe daarna de appels er bij.
    • Voeg toe 4 kopjes (960 g) amandelmelk, geweekte (of ongeweekte) haver en een snufje zout (0,5 g). Breng aan de kook op middelhoog vuur, af en toe roerend.
    • Zet het vuur laag en laat 5–7 minuten sudderen (10–15 minuten voor grofgesneden haver), tot de haver begint te dikken.
  3. Voeg Smaakmakers Toe:
    • Voeg rozijnen (80 g),  en kaneel (5 g) erdoor. Kook nog 3–5 minuten, af en toe roerend, tot de appels zacht zijn en de smaken zich mengen. Voeg een scheutje extra melk/water toe als het te dik wordt.
  4. Zoeten (Optioneel):
    • Proef en voeg ahornsiroop of honing toe (30–60 g, naar smaak). Roer om te combineren.
  5. Serveren:
    • Verdeel de pap over vier kommen. 
    • Garneer met optionele noten (25 g) en/ of een snufje kaneel.
Geniet ervan!
[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/5"][vc_wp_custommenu nav_menu="683"][/vc_column][/vc_row]
Read more

Ginger Apple Raisin Cinnamon Oatmeal Porridge (4 Servings)

Servings: 4 Prep Time: 10 minutes (plus optional soaking time) Cook Time: 10–15 minutes

Ingredients:

  • 1 knob of butter or coconut oil
  • 2 cups (180 g) rolled oats (or 2 cups / 320 g steel-cut oats for a chewier texture)
  • 4 cups (960 ml / 960 g) unsweetened almond milk (or other milk like cow’s milk, coconut milk, etc.; even water can be used)
  • 2 small apples (about 300 g total), diced (skin on for extra fiber)
  • ½ cup (80 g) raisins
  • A thumb-sized piece, 2 teaspoons (8 g) fresh ginger, grated or finely chopped (or 1 teaspoon / 2 g ground dried ginger)
  • 2 teaspoons (5 g) ground cinnamon
  • 2–4 tablespoons (30–60 ml / 40–80 g) maple syrup or honey (optional, for sweetness)
  • Optional toppings: chopped nuts (e.g., ¼ cup / 25 g almonds), extra raisins (2 tablespoons / 20 g), or a pinch of cinnamon

Instructions:

Optional Soaking : Place oats in a bowl, add water, and I personally add a spoonful of yogurt, then let it soak overnight in the fridge. Drain and rinse thoroughly. Cook the Oats: Melt the butter in a pan and add the ginger. Let it cook gently over low heat, then add the apples. Add 4 cups (960 g) almond milk, soaked (or unsoaked) oats, and a pinch of salt (0.5 g). Bring to a boil over medium heat, stirring occasionally. Reduce heat to low and simmer for 5–7 minutes (10–15 minutes for steel-cut oats), until the oats start to thicken. Add Flavorings: Stir in raisins (80 g) and cinnamon (5 g). Cook for another 3–5 minutes, stirring occasionally, until the apples soften and the flavors meld. Add a splash of extra milk/water if it gets too thick. Sweeten (Optional): Taste and add maple syrup or honey (30–60 g, to taste). Stir to combine. Serve: Divide the porridge into four bowls. Garnish with optional nuts (25 g) and/or a pinch of cinnamon. Enjoy!
Read more
"Trust - Yes, it is a soft power. In our Western world there is an understanding that strength and hardness go together. And that love is week. But love is actually a great strength. ... If you realize the power of love in yourself, it gives you the opportunity to be both strong and soft, strong in yourself and soft toward your fellow man. Yes, that will stand out. That cannot be hidden." (Moerland, p.108) Translated with DeepL.com (free version) Vertrouwen - "Ja, het is een zachte kracht. In onze westerse wereld heerst de afspraak dat kracht en hardheid samengaan. En dat liefde week is. Maar liefde is juist een grote kracht. ... Als je de kracht van de liefde in jezelf gewaarwordt, biedt het jou de mogelijkheid om zowel sterk als zacht te zijn, sterk in jezelf en zacht jegens je medemens. Ja, dat zal opvallen. Dat kan niet verborgen blijven." (Moerland, p.108)
Read more
[vc_row][vc_column width="1/4"][vc_column_text][/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="3/4"][vc_column_text]Geboren 31-06-1947 Ook een harde werker. Het is een belangrijk thema in mijn jeugd. Uitslapen is zonde van je leven. Op het strand liggen ook. Rob kan zeer goed koken. Maaltijden op zondag waren uitgebreid, zo ook die met feestdagen als kerst. Kan me nog herinneren dat we een kerst drie verschillende fonds hadden gemaakt. Blank, brui en vis fond voor verschillende sauzen en soepen. Hij kon ook erg goed valsspelen. Weet nog goed dat we mensen te eten hadden en mijn vader serveerde een kreeftensoep. Uit de wat duurdere blikjes van de AH, maar hij deed er een scheut cognac doorheen en een dot room, wat gehakte bieslook er overheen, en de gasten waren er van overtuigd dat het zelfgemaakt soep was. Dat maakte indruk. Op zondag vaak witlof met ham en kaas, en iets van een rosbief. Deze sneed ik dan. Vaak met een elektrisch mes, met twee gekartelde bladen de heel snel heen en weer bewogen. Mijn vader had een goed gevoel voor eten, maar ook scherpe ogen. Hij kon goed observeren. Ik weet nog wel dat wij de productiehal inliepen waar men bezig was met vliegtuig maaltijden. Meedere lange loopbanden waar trays overheen bewogen, die dan door verschillende mensen in het wit met haarnetjes op werden gevuld met bestek, kopje, broodje, boter, bakje salade, dessert, etc. Al; van grote afstand zag mijn vader als iemand bijvoorbeeld de producten onlogisch voor zich had gezet en bij elke handeling de handen moest kruisen om de producten op de juiste te plaats te krijgen. Hij kon ook heel boos worden. Ik vond dat niet zo een probleem, want 99% van de keren had hij gelijk. Bij die ene procent dat hij geen gelijk had, en ik zelf bijvoorbeeld aan het werk was bij de 'dispatch' afdeling en iemand de volle laag kreeg, gin ik er tegen in. Dan werd het dubbel vuurwerk. Ik was dan wel zoon van de baas, maar dat betekende niet dat ik het makkelijker had. Eerder andersom. Behalve met stiekem gebakjes eten. Er waren zeker mensen die daar tegen mij niets over durfde te zeggen. De gebakjes waren van Trumpie. Een patissier die o./a. een winkel had in Amsterdam en elke herfst een etalage vol had met geroest gereedschap en een geroeste gietijzeren kachel, allemaal gemaakt van chocolade. Deze had ook een winkel in Badhoevedorp en leverde veel gebak aan Alpha. Mijn vader had zich opgewerkt van productie manager tot algemeen directeur. De directeur voor hem was Joop Dreesden. Een grote kalende man met grote gouden bril en een opel ... (ook groot) Hij rookt Belinda menthol, die ik regelmatig ging halen voor hem. Hij maakte vooral indruk op mij, omdat hij een keer tegen mij zei. He jongeman, weet jij wel dat ik jouw vader langer ken dan jij hem kent. Het zette me aan het denken.... dat is inderdaad raar. Over mijn tijd bij Alpha, kan ik nog uren doorpraten, maar dat doe ik op mijn eigen tijdlijn. Het bedrijf heeft veel verschillende namen gehad. van ACS (Airline Catering Services) Thrust House Forte (THF) Alpha Flight Services Na het pensioen van mijn vader is het bedrijf verkocht aan   Sinterklaasfeesten waren geweldig. Een collega komt om, daarlaat hij wordt overreden Mijn vader wordt ook algemeen directeur van een catering bedrijf in Brussel dat vooral voor Virgin werkt. Mijn vader komt Thuis na de Bijlmer ramp. Hij reist naar Iran en ontmoet de minister van vervoer daar. Reist een aantal maal naar Koeweit en komt terug met verhalen.     De carriere en cv van mijn vader Begint op zijn zestiende op de vaart,. Gaat met de trein naar Bordeaux en vaart van daar naar Casablanca. Hij doet met met het smokkelen van .... (Niet absint) Butler op de Braziliaanse Ambassade. Spreek overigens geen Porugees zo ver ik weet. Hotel in het Zwarte Woud Van der Valk (1e restaurant) AEG schiphol ACS [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
Read more
[vc_row][vc_column width="1/2"][vc_column_text]

16 September 50 jaar Bacas

Samen met mijn dochter Jolie op pad naar Den Haag. Het was lang geleden en ongeveer 2,5 uur rijden. We waren op tijd voor de warming up die om 9:30 begon.     [/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/2"][vc_column_text][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
Read more
[vc_row type="image" padding_top="" padding_bottom=""][vc_column width="1/2"][vc_column_text]

Een jaar geleden waren we bezig met de verkoop van ons huis. Wat wilden wij graag Nederland ontvluchten…we zaten nog middenin een lockdown, lamgeslagen door de vele mensen om ons heen die leken weg te kijken, er voor kozen zich te laten vaccineren, geen idee hadden waarom wij ons nou 'zo druk maakte'. Ik was werkelijk met stomheid geslagen hoe groot de cognitieve dissonantie leek te zijn en heb nooit eerder zo duidelijk gezien hoe mensen ...volgden. Voor mij stond het mondkapje symbool voor slaafsheid, het was alsof ik opeens in een zombie stad was gedropt. 

En als je gaat schilderen en schuren? Ja dan doe ik een mondkapje op... Wat is het verschil? Dan ben ik er van overtuigd dat het werkt.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/2"][vc_column_text][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row type="image" padding_top="" padding_bottom=""][vc_column width="1/4"][/vc_column][vc_column width="3/4"][vc_column_text]

Mijn hele werkelijkheid veranderde, steeds meer ging ik het zien…God wat deed dat soms pijn, om werkelijk te zien, wat wilde ik dit gevoel graag delen…erover schrijven hielp, ondanks dat ik er zeer weinig respons op kreeg…

We togen af naar Hongarije, met onze 3 kinder. De verkoop van ons huis was zo goed als rond, het papierwerk kon ook op afstand…

Hongarije, wat een bijzonder land, het heeft een speciaal plekje in mijn hart gekregen. Prachtige natuur, vriendelijke mensen, rustig en ingetogen. De stad Pecs is een sprookje, wow, gaan we hier wonen? Al snel vonden we een huisje op een groot stuk land, fruitbomen, een stromend beekje…Natuurlijk zagen we ook de armoede en het onderdrukte potentieel van het land. Hierover heb ik uitgebreid geschreven. 

Er kwam een periode van tegenslagen. De kopers van het huis trokken zich onverwachts terug, de zorgverzekering wilde vanuit NL het contract beëindigen, terwijl we nog niets rond hadden in Hongarije, het huis was niet winterklaar en er waren geen bouwvakkers om het dak te vernieuwen, leerplicht vanuit Nederland zat ons op de hielen en thuisonderwijs is verboden in Hongarije, de school waar de kinderen inmiddels heengingen was zeer streng met handen desinfecteren elke ochtend en zo waren er meer signalen, waardoor de twijfel toesloeg. Ik wilde daar nog niet aan, ik wilde absoluut niet terug naar Nederland. Rogier heeft die moeilijke keuze zelf moeten maken. Achteraf kon ik wel zien dat het de juiste beslissing was. Mijn verdriet was groot, net nu we weer aan het opbouwen waren. 

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row type="image" padding_top="" padding_bottom=""][vc_column width="3/4"][vc_column_text]

Weer terug in Schiedam, phoe de plek die ik voorgoed achter me gelaten dacht te hebben. De eerste weken heb ik met de kinderen bij mijn ouders gelogeerd. Het idee was dat ik focus kon hebben op het thuis onderwijzen van de kinderen en Rogier bezig kon gaan met de verkoop van het huis. Een hele pittige tijd. We waren allebei gespannen, voelden ons nergens thuis, alsof er geen plek voor ons was in deze wereld. We moesten alle zeilen bijzetten om er te zijn voor de kinderen, om het hele verkoopproces weer in gang te zetten en ondertussen moesten de kinderen eigenlijk naar school…maar waar gingen we wonen? Hoelang duurde het om ons huis te verkopen? Weer tijdelijk een nieuwe school leek onzinnig…Uiteindelijk voelde het in elk geval beter weer bij elkaar te zijn en woonden we dus weer in Schiedam…gelukkig hadden we nieuwe kopers gevonden en gingen we ons focussen op de volgende stap. 

We besloten in België te gaan kijken, omdat er in België thuisonderwijs mogelijk is. Het mooie is dat veel meer gezinnen dat doen en er werden verschillende subgroepjes gevormd, zodat er ook genoeg sociaal contact was. Een paar keer op en neer naar België om een huis te bezichtigen, helaas werden we steeds afgebeld. Wat ons nekte was ons gebrek aan inkomen. Ondanks een reserve door de overwaarde van ons huis en onze wil weer te gaan werken, zodra we weten waar we wonen, het bleek niet voldoende. De datum van de overdracht naderde en wij hadden nog geen huis…Urenlang speurde ik het internet af, ik belde ook alle vakantieparken, totdat ik uiteindelijk beet had. We konden in een vakantiehuisje in Witterzomer in Assen. We konden daar 6 maanden verblijven, dat gaf een hoop rust. 

Als je ons huis kent in Schiedam en de hoeveelheid spullen die we hadden, kan je je voorstellen dat het nog een hele klus was om ons huis helemaal leeg te krijgen. Weken van sorteren, wegbrengen, sjouwen, inpakken volgden. Wat gaat er mee naar het huisje, wat gaan er naar de opslag in Assen, wat gaat er naar de schuur van mijn schoonouders, naar het tuinhuisje van mijn ouders, wat ligt er nog in Hongarije…We hebben een hele hoop spullen weggedaan, verkocht via marktplaats, weggegeven, naar de kringloop gebracht. En zo vertrokken we naar Drenthe met een wagen heel vol geladen. We waren compleet uitgeput. Ik kreeg last van mijn ischias dus kon niet zoveel helpen sjouwen. Onze oudste van 14 heeft flink geholpen en zo stonden uiteindelijk alle spullen op hun plek. 

Wonen in een mini huisje met 5 personen, ach we waren al lang blij dat we ergens neer konden strijken. Het was kerstvakantie en we hebben vooral veel spelletjes gedaan…alles was verder nog dicht op het park door de lockdown. Tussen alle verhuisperikelen door hadden we scholen uitgekozen voor de kinderen en na de kerstvakantie gingen ze naar hun nieuwe school. Gelukkig hebben we de meest flexibele, lieve, leuke en stoere kinderen van de wereld en pasten ze zich goed aan. De onzekerheid bleef, want ze wisten al dat het erg lastig zou worden om in de buurt een huis te vinden, dus ze gingen er al vanuit dat ze niet op deze school zouden blijven. 

De zoektocht ging verder…we vielen voor een huisje in Stavoren, bijzondere plek, we ontmoeten daar een bijzonder persoon en alles leek dan toch vrij snel op zijn plek te vallen…we deden een bod en zagen ons daar al helemaal wonen, met gelijkgestemde mensen die ons zouden helpen qua woonruimte terwijl het huis opgeknapt werd, dit moest zo zijn…Helaas, iemand anders bood meer en we bleven teleurgesteld achter. Ik kwam in een gevoel van machteloosheid…Weer alle zeilen bijzetten om steeds weer terug te gaan naar vertrouwen. Visualiseren van onze plek, denken in mogelijkheden…

Ondertussen gingen de restaurants en de binnenspeeltuin weer open, met qr code dat wel…dus terwijl veel gezinnen genoten van de herwonnen vrijheid, even eruit, even binnen spelen, ergens wat eten in deze donkere januari maand, werd ons de toegang ontzegd, want we waren niet gevaccineerd. Ik ging op zoek naar plekken waar ze wat flexibeler waren en ik zal deze plekjes nooit vergeten. Als ik er nu over schrijf voelt het onwerkelijk. Ging het echt zo ver? En mensen waren er ok mee? Zolang ze zelf maar naar binnen mochten? 

Een periode van veel Funda, veel heen en weer rijden naar Groningen en Friesland…Tja, soms voelde het wel ok, maar gingen we werkelijk zo ver weg wonen? 

Rond maart ging de qr code eraf en kwam er weer een beetje kleur in het leven op een vakantiepark. De kinderen konden lekker spelen, het werd lente, we ontdekten de mooie plekjes om te mountainbiken, we zijn een aantal keren gaan zwemmen in het koude water…alles om mijn lichaam te doen herstellen, helaas is dat nog steeds niet het geval. Mensen met chronische pijn weten hoe zwaar het voelt om elke dag pijn te hebben. 

[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]Deel 2

Deel 2

We hebben net kerst gevierd in ons huis in HtH. De eerste kerstdag voelde wat ingewikkeld. Toch een bepaalde ‘kerst’ verwachting bij de kinderen (mooie kleren en deftig diner…) ondanks dat we verder niks gepland hadden, merkte ik een collectieve onrust in het veld. We hebben het weten te doorbreken door te gaan wandelen met onze fijne overbuurman en een vriendin van hem….het werd een gezellig spontaan ‘kerstdiner’ met nieuwe mensen in ons leven. Zoals ik het wenste, ongedwongen en met voldoende ruimte ingebed voor onverwachte ontmoetingen…Het gekke is dat ‘derde’ kerstdag, waarop we wel familie bezoek kregen, heel ontspannen was…juist omdat het niet tijdens die ‘beladen’ dagen was…

Ik heb net het eerste deel teruggelezen, dat had ik al een tijdje geleden geschreven, met de bedoeling het ‘af’ te schrijven…ik merk alleen dat ik daar geen zin in heb…liever schrijf ik vanuit het hier en nu. In eerdere video’s deel ik hoe we uiteindelijk in ons huisje terecht kwamen. 

Ik had zo’n ochtend vandaag dat niks gaat zoals ik hoopte. Ik was alleen met Lola en ik had zin in een fijn momentje samen met een film of iets creatiefs. De film was uitgekozen, maar na een kwartier keken we elkaar aan en vonden er allebei niks aan….vervolgens nog iets anders opgezet, maar ook dat sloot niet aan….dan iets creatiefs, Lola had een haakpakketje gekregen voor haar verjaardag….ik wierp 1 blik en zag al, dit is niet voor beginners. Met een YouTube filmpje nog een poging gewaagd, maar ik liep er helemaal op leeg. Een groot BLEH gevoel…om agressief van te worden….Het gevoel is er nog steeds een beetje, en erop invoelend lijkt het op het gevoel wat ik had tijdens borstvoeding. Een beklemmend gevoel op de borst, energieloos en donker…

Wat is hier de link? Doe ik teveel mijn best om iets te creëren wat er niet is op dat moment? Voor mij staat haken symbool voor knusheid, creativiteit, kneuterigheid op een goede manier…letterlijk: hand-werken…iets wat ik toch zou moeten kunnen…Borstvoeding staat voor mij symbool voor knusheid, goed moederschap, iets wat ik toch zou moeten kunnen…Toen de borstvoeding bij Lola niet goed ging en ik moest stoppen vond ik dat heel heftig…frustratie, verdriet…

Blijkbaar word ik hierin getriggert. Als ik het ook nog link met Kerst zie ik dat ik blijkbaar toch nog een bepaalde verwachting heb. Ik weet dat de rest van mijn familie samen kerst heeft gevierd, tenminste, dat hoorde ik vanmorgen…Nu ik dit schrijf zie ik pas een verband. Loslaten van verwachtingen, eerdere rituelen, gewoonten…het gaat in fasen heb ik ondervonden. Dit voelt als een haakje wat blijkbaar nog loslaat. 

Langzaam ontvouwd zich een hernieuwd leven…vorig jaar stond in het teken van ‘opnieuw beginnen’… Van het zoeken van de basis, namelijk een huis, een plek om weer te wortelen. De plek is gevonden, nu beginnen we invulling te geven. Eerst waren de kinderen aan de beurt, zij hebben inmiddels hun leven volop opgepakt met school en sport en nieuwe vrienden. 

Het voelt dat wij nu aan de beurt zijn…en de kunst voor mij is om niet gelijk te willen manifesteren wat oud is, vanuit een haast, een angst, een ongeduld. Om de tijd te nemen, ook al voelt het alsof ik al alle tijd gehad heb. De pijn in mijn lijf is grotendeels weg en ik wist altijd al dat ik dan pas klaar zou zijn om te manifesteren. 

Nu ik dit schrijf ebt het zware gevoel weg en komt er zin en inspiratie en vertrouwen. Het mag helemaal op mijn eigen manier…De triggers helpen me om te zien wat er nog aanhaakt en om hier bewustzijn op te krijgen, zodat ik het los kan laten. Ik heb in elk geval geleerd dat erover schrijven me helpt om het voor mezelf helder te krijgen, om te ordenen, om zelfs de energie ervan te transformeren. Ik zou dat voor mezelf kunnen houden, als een soort dagboek…maar iets in mij voelt de behoefte om het openbaar te doen en dat blijf ik dus doen … Het zijn stukjes van mezelf die ik wil delen…dat is mijn bijdrage op dit moment. Ik heb zin in 2023, januari was altijd al 1 van mijn favoriete maanden…een lege bladzijde, volop nieuwe mogelijkheden. 

  [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
Read more
[vc_row type="image" padding_top="" padding_bottom=""][vc_column width="1/2"][vc_column_text]Schrijvend onderzoek Als ik schrijf heb ik vaak van te voren geen idee waar het naartoe gaat. Als ik dan iets wil onderzoeken in mezelf helpt het om het op te schrijven of om het te bespreken met (meestal) Rogier. Soms praat ik ook hardop tijdens het wandelen, of nouja, dat doe ik regelmatig. Zo ook vanmorgen…iemand wilde weer meer contact en dat gaf me in eerste instantie een benauwd gevoel. Als ik er dieper op invoel komt er schuldgevoel. Ik heb een aantal mensen losser gelaten afgelopen 2,5 jaar. Er is veel gebeurd in mijn manier van denken over de buitenwereld en er is net zoveel gebeurd in de beleving van mijn binnenwereld. Dit gaf schuring in bepaalde relaties. Ik denk dat ik ook eerlijker werd…voor de ander lastig, want ‘opeens’ was ik niet meer dezelfde persoon, zo leek het. Voor mijn gevoel werd ik juist meer mezelf. En ondanks dat de ander vaak wel op zijn of haar manier in contact wilde blijven en verschillen in denken uitlegde als ‘meningsverschil’, dat moet toch kunnen…merkte ik aan mezelf dat dergelijke contacten veel energie kosten. Alsof ik werd vastgehouden in het beeld dat de ander van mij had. Mij in de kudde wilde houden, waarschijnlijk niet eens bewust. Als er dan toch even contact was voelde ik door de woorden heen de energie van vast willen houden aan mij. Met een paar mensen heb ik opnieuw verbinding gemaakt en is er aftastend een manier ontstaan van contact.  Dus wat te doen met mensen die contact willen, maar wat mij op dit moment een benauwd gevoel geeft? Is het goed om juist het contact aan te gaan om dit in mij te onderzoeken? Komen ze weer op mijn pad omdat het goed is voor mij? Is dit de juiste timing omdat ik weer wat meer geland ben? Of is het benauwde gevoel niet voor niets en is het een signaal dat ik contact moet afhouden?  Ik heb dit verwoord vanmorgen in een spraakbericht naar iemand…tijdens het inspreken voelde ik waar nog emotie zat…als ik terugdenk aan de C periode en de bizarre maatregelen en hoe ik bewoog in een surrealistische wereld … Een diep gevoel van onrecht, een roepende in de woestijn, het heeft iets heel diep in mij geraakt en ook tijdens dit schrijven voel ik zo’n intens verdriet…een gevoel van, ‘als het er werkelijk op aan komt ben je er niet…’ .. dus wat heeft het voor zin om (weer) contact te hebben? Het voelt niet bevredigend. Wellicht voelt het comfortabel om weer de schuring te herstellen en op neutraal gebied te zijn.  Ik heb te dealen met dit gevoel, met deze brok in mijn keel en tja, het verbind gewoon veel fijner met iemand die soortgelijke ervaringen heeft. Er is veel sneller herkenning, begrip en vertrouwen.  Vanmorgen luisterde ik naar iemand die zei dat er pas wereldvrede is als we juist liefde kunnen voelen voor niet gelijkgestemden. En dat het goed is om alle contacten die gebroken zijn na te gaan en daar waar er schuring was om die contacten te neutraliseren.  Ik denk dat er eerst waarheid op grote schaal naar buiten moet komen. Want de on-gestemdheid zit hem vaak ook in de manier waarop we zijn gemanipuleerd en voorgelogen over zoveel onderwerpen.  Ik ga dit alles nog verder invoelen en ruimte geven … wordt vervolgd…[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/2"][vc_column_text][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
Read more

Recent Comments

No comments to show.

Log in with your credentials

Forgot your details?