[vc_row padding_top="" padding_bottom=""][vc_column][rev_slider slidertitle="Rogia" alias="rogia"][/vc_column][/vc_row][vc_row padding_top="18"][vc_column width="1/4"][vc_custom_heading text="RG009 Persistence and Variation" font_container="tag:h1|text_align:center|color:%23000777" google_fonts="font_family:Kenia%3Aregular|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal" css=""][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_column_text css=""]Persistence pays off, as the saying goes. Not all attempts at something will yield immediate results. However, there will come a time when you can reap the rewards. Suppose you undertake something; it may be that many attempts prove fruitless. Nevertheless, it is the attempts that are fruitful that will yield sufficient results. Don't expect 100% results. Especially not if you keep doing the same thing and it doesn't work. Then it's time for a change. Do something different, in a different way, somewhere else, with other people. There are many ways to do things differently.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_column_text css=""]De aanhouder wint, zegt men in het Nederlands. Niet alle pogingen tot iets zullen gelijk resultaat hebben. Toch komt er een keer een moment dat je kan oogsten. Stel je onderneemt iets, dan kan het zijn dat veel pogingen, onvruchtbaar blijken. Toch zijn het de pogingen die vruchtbaar zijn, die je voldoende zullen opleveren. Verwacht geen 100 % resultaat. Zeker niet als je steeds het zelfde doet en het werkt niet. Dan is het tijd voor afwisseling.. Doe iets ander, op een andere manier, ergens anders, met andere mensen. Anders kan op vele manieren.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_custom_heading text="RG009 Doorzettingsvermogen en afwisseling" font_container="tag:h1|text_align:center|color:%23000777" google_fonts="font_family:Kenia%3Aregular|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal" css=""][/vc_column][/vc_row]
[vc_row padding_top="" padding_bottom=""][vc_column][rev_slider slidertitle="Rogia" alias="rogia"][/vc_column][/vc_row][vc_row padding_top="18"][vc_column width="1/4"][vc_custom_heading text="RG007 Mastery" font_container="tag:h1|text_align:center|color:%23000777" google_fonts="font_family:Kenia%3Aregular|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal" css=""][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_column_text css=""]Do I have a feeling, or does the feeling have me? You can replace feeling with anger, sadness, but also ego or ambition. Every human being has an earthly side. Lusts, earthly desires, and an ego. If a person wants to develop into a self-aware spiritual being, it is important to master these. That is different from wanting to eliminate them.
To develop mastery, temporarily abstaining from something can be one way. It is a way to discover what you are without that thing you are leaving behind. This is certainly not the only way.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_column_text css=""]
Heb ik een gevoel, of heeft het gevoel mij? Je kan gevoel vervangen door boosheid, verdriet, maar ook ego of ambitie. Ieder mens heeft een aardse kant. Lusten, aardse verlangens en een ego. Als een mens zich wil doen ontwikkelen tot een zelf bewust spiritueel wezen is het belangrijk deze meester te worden. Dat is iets anders dan ze willen uitschakelen.
Om meesterschap te ontwikkelen, kan het tijdelijk vasten van iets een manier zijn. Het is een manier om te ontdekken wat je zonder datgene bent dat je laat. Dit is zeker niet de enige manier.
[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_custom_heading text="RG007 Meesterschap" font_container="tag:h1|text_align:center|color:%23000777" google_fonts="font_family:Kenia%3Aregular|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal" css=""][/vc_column][/vc_row][vc_row padding_top="" padding_bottom=""][vc_column][rev_slider slidertitle="Rogia" alias="rogia"][/vc_column][/vc_row][vc_row padding_top="18"][vc_column width="1/4"][vc_custom_heading text="RG008 Focus" font_container="tag:h1|text_align:center|color:%23000777" google_fonts="font_family:Kenia%3Aregular|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal" css=""][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_column_text css=""]Focus[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_column_text css=""]Focus[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_custom_heading text="RG008 80/20" font_container="tag:h1|text_align:center|color:%23000777" google_fonts="font_family:Kenia%3Aregular|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal" css=""][/vc_column][/vc_row]
[vc_row padding_top="" padding_bottom=""][vc_column][rev_slider slidertitle="Rogia" alias="rogia"][/vc_column][/vc_row][vc_row padding_top="18"][vc_column width="1/4"][vc_custom_heading text="RG006 Inner guidance replaces the outer" font_container="tag:h1|text_align:center|color:%235C7E9D" google_fonts="font_family:Tulpen%20One%3Aregular|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal" css=""][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_column_text css=""]In the first part of life, childhood and young adulthood, much of what you do and don't do is guided by external factors. For a long time, people are not even aware of this. There are commandments, prohibitions, expectations, rules, laws, and customs, for example. It may even be that someone has no idea that something could be done differently, or that it could be done at all.
As an adult, there comes a time when that external guidance is no longer necessary. You don't have to ignore your surroundings. They can still be a source of inspiration, but let yourself be guided primarily by your inner self. Your feelings, intuition, and your mind, your knowledge. Those two come together in the heart.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_column_text css=""]
In het eerste deel van het leven, jeugd en jong volwassen, wordt veel van wat je doet en laat gestuurd door buiten. Lange tijd is een mens zich daar helemaal niet eens van bewust. Er zijn geboden, verboden, verwachtingen, regels en wetten en bijvoorbeeld gewoonten. Het kan zelfs zijn dat iemand geen notie heeft dat iets ook anders kan, niet of juist wel.
Als volwassene komt er een moment dat die sturing van buitenaf niet meer nodig is. Je hoeft de omgeving niet te negeren. Het kan nog steeds een bron van inspiratie zijn, maar laat je vooral leiden door je innerlijk. Je gevoel, intuïtie en je verstand, het weten. Die twee komen samen in het hart.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_custom_heading text="RG006 Inneerlijk leiden vervangt buiten" font_container="tag:h1|text_align:center|color:%235C7E9D" google_fonts="font_family:Tulpen%20One%3Aregular|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal" css=""][/vc_column][/vc_row][vc_row padding_top="" padding_bottom=""][vc_column][rev_slider slidertitle="Rogia" alias="rogia"][/vc_column][/vc_row][vc_row padding_top="18"][vc_column width="1/4"][vc_custom_heading text="A triangle makes a clear sound
when it hangs freely" font_container="tag:h1|text_align:center|color:%235C7E9D" google_fonts="font_family:Tulpen%20One%3Aregular|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal" css=""][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_column_text css=""]This is how truth unfolds when we observe.
Without preconceived notions.
Freely.
If you take enough time to observe, everything becomes clear.
Because truth lies in what you see, not in the opinion you have formed about it.
Can you know something before you have observed it?
Look at yourself.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_column_text css=""]
Zo ontvouwt de waarheid zich als wij kijken.
Zonder een vooringenomen oordeel.
Vrij.
Als je lang genoeg de tijd neemt om te kijken, wordt alles duidelijk. Want de waarheid zit in dat wat je ziet, niet in de mening die je er over hebt gevormd.
Kan je iets kennen, voordat je het hebt geobserveerd?
[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_custom_heading text="Een triangel maakt een helder geluid als het vrij hangt" font_container="tag:h1|text_align:center|color:%235C7E9D" google_fonts="font_family:Tulpen%20One%3Aregular|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal" css=""][/vc_column][/vc_row][vc_row padding_top="" padding_bottom=""][vc_column][rev_slider slidertitle="Rogia" alias="rogia"][/vc_column][/vc_row][vc_row padding_top="18"][vc_column width="1/4"][/vc_column][vc_column width="1/2"][vc_column_text css=""]Vanaf een paar dagen na de geboorte word je als mens geconditioneerd en raken verwond. Niet in fysieke zin, maar emotioneel en mentaal.
Laten wij hier zonder oordeel naar kijken, want er is geen weg zonder conditionering en de verwondingen hebben ook de potentie iemand sterker te maken.
Om tot jezelf te komen is heb van belang om achter, or beter gezegd voor de conditionering te kunnen kijken.
- Een krachtige manier om de eigen conditionering bloot te leggen is door een tijdje in een hele andere cultuur te leven. Dat kan zijn, in een andere groep mensen met hele andere gebruiken, normen en waarden in dezelfde omgeving als waar jij leeft. Of in een heel ander land. Al snel wordt duidelijk dat wat gewoon lijkt, vaak niet zo gewoon blijkt te zijn.
- Zet je meest krachtige overtuigingen op een rijtje en kijk er met afstand naar.
- Ik zal nooit / altijd
- ik ben (niet) iemand die ...
- ...
- Ga terug en herinner wat je heeft geraakt en geïnspireerd in het leven, maar wat je hebt gelaten, omdat het onhaalbaar leek of niet passend was.
[vc_row padding_top="" padding_bottom=""][vc_column][rev_slider slidertitle="Rogia" alias="rogia"][/vc_column][/vc_row][vc_row padding_top="18"][vc_column width="1/4"][/vc_column][vc_column width="1/2"][vc_column_text]Het leven speelt zich af tussen twee overgangen; de geboorte en de scheiding van lichaam en ziel. In de jeugd zijn mensen onbevangen. Later groeit het bewustzijn en ook dat van de eindigheid van deze tijdelijke fusie van de ziel en het lichamelijke.
Leef vanuit het uitgangspunt dat je een mooi vol en rond leven zal leiden, waarin het eind niet als een verrassing komt, maar als een afronding van een geheel. Of is er een goede reden om er van uit te gaan van niet? Ik zie deze niet.
Een volkomen leven verondersteld wel, dat het vanaf een bepaalde leeftijd in harmonie is, resoneert met je bezieling en in harmonie met alles om je heen. Dat je zowel een fysiek als metafysische groei doormaakt in je leven en leeft in overeenstemming met dat wat een mens steeds krachtiger diep van binnen weet en voelt.
Het pad dat een mens beloopt is uniek en tegelijkertijd universeel. Net als ons lichaam en ons karakter bijvoorbeeld. Onderdeel van het pad is een verschuiving van een meer aards naar een meer bezield leven.
Ieder mens heeft de ruimte om op zijn of haar eigen manier de stappen te zetten om het aardse te overstijgen en te leven in overeenstemming met jouw hogere bewustzijn.
Lessen om dit proces te doorlopen zijn er niet om alleen te weten in het hoofd, maar om geleefd te worden en daarmee ook gevoeld.
[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][/vc_column][/vc_row]
"Trust - Yes, it is a soft power. In our Western world there is an understanding that strength and hardness go together. And that love is week. But love is actually a great strength. ... If you realize the power of love in yourself, it gives you the opportunity to be both strong and soft, strong in yourself and soft toward your fellow man.
Yes, that will stand out. That cannot be hidden." (Moerland, p.108) Translated with DeepL.com (free version)
Vertrouwen - "Ja, het is een zachte kracht. In onze westerse wereld heerst de afspraak dat kracht en hardheid samengaan. En dat liefde week is. Maar liefde is juist een grote kracht. ... Als je de kracht van de liefde in jezelf gewaarwordt, biedt het jou de mogelijkheid om zowel sterk als zacht te zijn, sterk in jezelf en zacht jegens je medemens.
Ja, dat zal opvallen. Dat kan niet verborgen blijven." (Moerland, p.108)
[vc_row type="image" padding_top="" padding_bottom=""][vc_column width="1/2"][vc_column_text]
[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row type="image" padding_top="" padding_bottom=""][vc_column width="1/4"][/vc_column][vc_column width="3/4"][vc_column_text]
Een jaar geleden waren we bezig met de verkoop van ons huis. Wat wilden wij graag Nederland ontvluchten…we zaten nog middenin een lockdown, lamgeslagen door de vele mensen om ons heen die leken weg te kijken, er voor kozen zich te laten vaccineren, geen idee hadden waarom wij ons nou 'zo druk maakte'. Ik was werkelijk met stomheid geslagen hoe groot de cognitieve dissonantie leek te zijn en heb nooit eerder zo duidelijk gezien hoe mensen ...volgden. Voor mij stond het mondkapje symbool voor slaafsheid, het was alsof ik opeens in een zombie stad was gedropt.
En als je gaat schilderen en schuren? Ja dan doe ik een mondkapje op... Wat is het verschil? Dan ben ik er van overtuigd dat het werkt.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/2"][vc_column_text][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row type="image" padding_top="" padding_bottom=""][vc_column width="1/4"][/vc_column][vc_column width="3/4"][vc_column_text]
Mijn hele werkelijkheid veranderde, steeds meer ging ik het zien…God wat deed dat soms pijn, om werkelijk te zien, wat wilde ik dit gevoel graag delen…erover schrijven hielp, ondanks dat ik er zeer weinig respons op kreeg…
We togen af naar Hongarije, met onze 3 kinder. De verkoop van ons huis was zo goed als rond, het papierwerk kon ook op afstand…
Hongarije, wat een bijzonder land, het heeft een speciaal plekje in mijn hart gekregen. Prachtige natuur, vriendelijke mensen, rustig en ingetogen. De stad Pecs is een sprookje, wow, gaan we hier wonen? Al snel vonden we een huisje op een groot stuk land, fruitbomen, een stromend beekje…Natuurlijk zagen we ook de armoede en het onderdrukte potentieel van het land. Hierover heb ik uitgebreid geschreven.
Er kwam een periode van tegenslagen. De kopers van het huis trokken zich onverwachts terug, de zorgverzekering wilde vanuit NL het contract beëindigen, terwijl we nog niets rond hadden in Hongarije, het huis was niet winterklaar en er waren geen bouwvakkers om het dak te vernieuwen, leerplicht vanuit Nederland zat ons op de hielen en thuisonderwijs is verboden in Hongarije, de school waar de kinderen inmiddels heengingen was zeer streng met handen desinfecteren elke ochtend en zo waren er meer signalen, waardoor de twijfel toesloeg. Ik wilde daar nog niet aan, ik wilde absoluut niet terug naar Nederland. Rogier heeft die moeilijke keuze zelf moeten maken. Achteraf kon ik wel zien dat het de juiste beslissing was. Mijn verdriet was groot, net nu we weer aan het opbouwen waren.
[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row type="image" padding_top="" padding_bottom=""][vc_column width="3/4"][vc_column_text]Weer terug in Schiedam, phoe de plek die ik voorgoed achter me gelaten dacht te hebben. De eerste weken heb ik met de kinderen bij mijn ouders gelogeerd. Het idee was dat ik focus kon hebben op het thuis onderwijzen van de kinderen en Rogier bezig kon gaan met de verkoop van het huis. Een hele pittige tijd. We waren allebei gespannen, voelden ons nergens thuis, alsof er geen plek voor ons was in deze wereld. We moesten alle zeilen bijzetten om er te zijn voor de kinderen, om het hele verkoopproces weer in gang te zetten en ondertussen moesten de kinderen eigenlijk naar school…maar waar gingen we wonen? Hoelang duurde het om ons huis te verkopen? Weer tijdelijk een nieuwe school leek onzinnig…Uiteindelijk voelde het in elk geval beter weer bij elkaar te zijn en woonden we dus weer in Schiedam…gelukkig hadden we nieuwe kopers gevonden en gingen we ons focussen op de volgende stap.
We besloten in België te gaan kijken, omdat er in België thuisonderwijs mogelijk is. Het mooie is dat veel meer gezinnen dat doen en er werden verschillende subgroepjes gevormd, zodat er ook genoeg sociaal contact was. Een paar keer op en neer naar België om een huis te bezichtigen, helaas werden we steeds afgebeld. Wat ons nekte was ons gebrek aan inkomen. Ondanks een reserve door de overwaarde van ons huis en onze wil weer te gaan werken, zodra we weten waar we wonen, het bleek niet voldoende. De datum van de overdracht naderde en wij hadden nog geen huis…Urenlang speurde ik het internet af, ik belde ook alle vakantieparken, totdat ik uiteindelijk beet had. We konden in een vakantiehuisje in Witterzomer in Assen. We konden daar 6 maanden verblijven, dat gaf een hoop rust.
Als je ons huis kent in Schiedam en de hoeveelheid spullen die we hadden, kan je je voorstellen dat het nog een hele klus was om ons huis helemaal leeg te krijgen. Weken van sorteren, wegbrengen, sjouwen, inpakken volgden. Wat gaat er mee naar het huisje, wat gaan er naar de opslag in Assen, wat gaat er naar de schuur van mijn schoonouders, naar het tuinhuisje van mijn ouders, wat ligt er nog in Hongarije…We hebben een hele hoop spullen weggedaan, verkocht via marktplaats, weggegeven, naar de kringloop gebracht. En zo vertrokken we naar Drenthe met een wagen heel vol geladen. We waren compleet uitgeput. Ik kreeg last van mijn ischias dus kon niet zoveel helpen sjouwen. Onze oudste van 14 heeft flink geholpen en zo stonden uiteindelijk alle spullen op hun plek.
Wonen in een mini huisje met 5 personen, ach we waren al lang blij dat we ergens neer konden strijken. Het was kerstvakantie en we hebben vooral veel spelletjes gedaan…alles was verder nog dicht op het park door de lockdown. Tussen alle verhuisperikelen door hadden we scholen uitgekozen voor de kinderen en na de kerstvakantie gingen ze naar hun nieuwe school. Gelukkig hebben we de meest flexibele, lieve, leuke en stoere kinderen van de wereld en pasten ze zich goed aan. De onzekerheid bleef, want ze wisten al dat het erg lastig zou worden om in de buurt een huis te vinden, dus ze gingen er al vanuit dat ze niet op deze school zouden blijven.
De zoektocht ging verder…we vielen voor een huisje in Stavoren, bijzondere plek, we ontmoeten daar een bijzonder persoon en alles leek dan toch vrij snel op zijn plek te vallen…we deden een bod en zagen ons daar al helemaal wonen, met gelijkgestemde mensen die ons zouden helpen qua woonruimte terwijl het huis opgeknapt werd, dit moest zo zijn…Helaas, iemand anders bood meer en we bleven teleurgesteld achter. Ik kwam in een gevoel van machteloosheid…Weer alle zeilen bijzetten om steeds weer terug te gaan naar vertrouwen. Visualiseren van onze plek, denken in mogelijkheden…
Ondertussen gingen de restaurants en de binnenspeeltuin weer open, met qr code dat wel…dus terwijl veel gezinnen genoten van de herwonnen vrijheid, even eruit, even binnen spelen, ergens wat eten in deze donkere januari maand, werd ons de toegang ontzegd, want we waren niet gevaccineerd. Ik ging op zoek naar plekken waar ze wat flexibeler waren en ik zal deze plekjes nooit vergeten. Als ik er nu over schrijf voelt het onwerkelijk. Ging het echt zo ver? En mensen waren er ok mee? Zolang ze zelf maar naar binnen mochten?
Een periode van veel Funda, veel heen en weer rijden naar Groningen en Friesland…Tja, soms voelde het wel ok, maar gingen we werkelijk zo ver weg wonen?
Rond maart ging de qr code eraf en kwam er weer een beetje kleur in het leven op een vakantiepark. De kinderen konden lekker spelen, het werd lente, we ontdekten de mooie plekjes om te mountainbiken, we zijn een aantal keren gaan zwemmen in het koude water…alles om mijn lichaam te doen herstellen, helaas is dat nog steeds niet het geval. Mensen met chronische pijn weten hoe zwaar het voelt om elke dag pijn te hebben.
[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]Deel 2Deel 2
We hebben net kerst gevierd in ons huis in HtH. De eerste kerstdag voelde wat ingewikkeld. Toch een bepaalde ‘kerst’ verwachting bij de kinderen (mooie kleren en deftig diner…) ondanks dat we verder niks gepland hadden, merkte ik een collectieve onrust in het veld. We hebben het weten te doorbreken door te gaan wandelen met onze fijne overbuurman en een vriendin van hem….het werd een gezellig spontaan ‘kerstdiner’ met nieuwe mensen in ons leven. Zoals ik het wenste, ongedwongen en met voldoende ruimte ingebed voor onverwachte ontmoetingen…Het gekke is dat ‘derde’ kerstdag, waarop we wel familie bezoek kregen, heel ontspannen was…juist omdat het niet tijdens die ‘beladen’ dagen was…
Ik heb net het eerste deel teruggelezen, dat had ik al een tijdje geleden geschreven, met de bedoeling het ‘af’ te schrijven…ik merk alleen dat ik daar geen zin in heb…liever schrijf ik vanuit het hier en nu. In eerdere video’s deel ik hoe we uiteindelijk in ons huisje terecht kwamen.
Ik had zo’n ochtend vandaag dat niks gaat zoals ik hoopte. Ik was alleen met Lola en ik had zin in een fijn momentje samen met een film of iets creatiefs. De film was uitgekozen, maar na een kwartier keken we elkaar aan en vonden er allebei niks aan….vervolgens nog iets anders opgezet, maar ook dat sloot niet aan….dan iets creatiefs, Lola had een haakpakketje gekregen voor haar verjaardag….ik wierp 1 blik en zag al, dit is niet voor beginners. Met een YouTube filmpje nog een poging gewaagd, maar ik liep er helemaal op leeg. Een groot BLEH gevoel…om agressief van te worden….Het gevoel is er nog steeds een beetje, en erop invoelend lijkt het op het gevoel wat ik had tijdens borstvoeding. Een beklemmend gevoel op de borst, energieloos en donker…
Wat is hier de link? Doe ik teveel mijn best om iets te creëren wat er niet is op dat moment? Voor mij staat haken symbool voor knusheid, creativiteit, kneuterigheid op een goede manier…letterlijk: hand-werken…iets wat ik toch zou moeten kunnen…Borstvoeding staat voor mij symbool voor knusheid, goed moederschap, iets wat ik toch zou moeten kunnen…Toen de borstvoeding bij Lola niet goed ging en ik moest stoppen vond ik dat heel heftig…frustratie, verdriet…
Blijkbaar word ik hierin getriggert. Als ik het ook nog link met Kerst zie ik dat ik blijkbaar toch nog een bepaalde verwachting heb. Ik weet dat de rest van mijn familie samen kerst heeft gevierd, tenminste, dat hoorde ik vanmorgen…Nu ik dit schrijf zie ik pas een verband. Loslaten van verwachtingen, eerdere rituelen, gewoonten…het gaat in fasen heb ik ondervonden. Dit voelt als een haakje wat blijkbaar nog loslaat.
Langzaam ontvouwd zich een hernieuwd leven…vorig jaar stond in het teken van ‘opnieuw beginnen’… Van het zoeken van de basis, namelijk een huis, een plek om weer te wortelen. De plek is gevonden, nu beginnen we invulling te geven. Eerst waren de kinderen aan de beurt, zij hebben inmiddels hun leven volop opgepakt met school en sport en nieuwe vrienden.
Het voelt dat wij nu aan de beurt zijn…en de kunst voor mij is om niet gelijk te willen manifesteren wat oud is, vanuit een haast, een angst, een ongeduld. Om de tijd te nemen, ook al voelt het alsof ik al alle tijd gehad heb. De pijn in mijn lijf is grotendeels weg en ik wist altijd al dat ik dan pas klaar zou zijn om te manifesteren.
Nu ik dit schrijf ebt het zware gevoel weg en komt er zin en inspiratie en vertrouwen. Het mag helemaal op mijn eigen manier…De triggers helpen me om te zien wat er nog aanhaakt en om hier bewustzijn op te krijgen, zodat ik het los kan laten. Ik heb in elk geval geleerd dat erover schrijven me helpt om het voor mezelf helder te krijgen, om te ordenen, om zelfs de energie ervan te transformeren. Ik zou dat voor mezelf kunnen houden, als een soort dagboek…maar iets in mij voelt de behoefte om het openbaar te doen en dat blijf ik dus doen … Het zijn stukjes van mezelf die ik wil delen…dat is mijn bijdrage op dit moment. Ik heb zin in 2023, januari was altijd al 1 van mijn favoriete maanden…een lege bladzijde, volop nieuwe mogelijkheden.
[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row type="image" padding_top="" padding_bottom=""][vc_column width="1/2"][vc_column_text]Schrijvend onderzoek
Als ik schrijf heb ik vaak van te voren geen idee waar het naartoe gaat. Als ik dan iets wil onderzoeken in mezelf helpt het om het op te schrijven of om het te bespreken met (meestal) Rogier. Soms praat ik ook hardop tijdens het wandelen, of nouja, dat doe ik regelmatig. Zo ook vanmorgen…iemand wilde weer meer contact en dat gaf me in eerste instantie een benauwd gevoel. Als ik er dieper op invoel komt er schuldgevoel. Ik heb een aantal mensen losser gelaten afgelopen 2,5 jaar. Er is veel gebeurd in mijn manier van denken over de buitenwereld en er is net zoveel gebeurd in de beleving van mijn binnenwereld. Dit gaf schuring in bepaalde relaties. Ik denk dat ik ook eerlijker werd…voor de ander lastig, want ‘opeens’ was ik niet meer dezelfde persoon, zo leek het. Voor mijn gevoel werd ik juist meer mezelf. En ondanks dat de ander vaak wel op zijn of haar manier in contact wilde blijven en verschillen in denken uitlegde als ‘meningsverschil’, dat moet toch kunnen…merkte ik aan mezelf dat dergelijke contacten veel energie kosten. Alsof ik werd vastgehouden in het beeld dat de ander van mij had. Mij in de kudde wilde houden, waarschijnlijk niet eens bewust. Als er dan toch even contact was voelde ik door de woorden heen de energie van vast willen houden aan mij. Met een paar mensen heb ik opnieuw verbinding gemaakt en is er aftastend een manier ontstaan van contact.
Dus wat te doen met mensen die contact willen, maar wat mij op dit moment een benauwd gevoel geeft? Is het goed om juist het contact aan te gaan om dit in mij te onderzoeken? Komen ze weer op mijn pad omdat het goed is voor mij? Is dit de juiste timing omdat ik weer wat meer geland ben? Of is het benauwde gevoel niet voor niets en is het een signaal dat ik contact moet afhouden?
Ik heb dit verwoord vanmorgen in een spraakbericht naar iemand…tijdens het inspreken voelde ik waar nog emotie zat…als ik terugdenk aan de C periode en de bizarre maatregelen en hoe ik bewoog in een surrealistische wereld … Een diep gevoel van onrecht, een roepende in de woestijn, het heeft iets heel diep in mij geraakt en ook tijdens dit schrijven voel ik zo’n intens verdriet…een gevoel van, ‘als het er werkelijk op aan komt ben je er niet…’ .. dus wat heeft het voor zin om (weer) contact te hebben? Het voelt niet bevredigend. Wellicht voelt het comfortabel om weer de schuring te herstellen en op neutraal gebied te zijn.
Ik heb te dealen met dit gevoel, met deze brok in mijn keel en tja, het verbind gewoon veel fijner met iemand die soortgelijke ervaringen heeft. Er is veel sneller herkenning, begrip en vertrouwen.
Vanmorgen luisterde ik naar iemand die zei dat er pas wereldvrede is als we juist liefde kunnen voelen voor niet gelijkgestemden. En dat het goed is om alle contacten die gebroken zijn na te gaan en daar waar er schuring was om die contacten te neutraliseren.
Ik denk dat er eerst waarheid op grote schaal naar buiten moet komen. Want de on-gestemdheid zit hem vaak ook in de manier waarop we zijn gemanipuleerd en voorgelogen over zoveel onderwerpen.
Ik ga dit alles nog verder invoelen en ruimte geven … wordt vervolgd…[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/2"][vc_column_text]
[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]