[vc_row][vc_column width="2/5"][vc_column_text css=""]

Studie

Bedrijfskunde

Erasmus Universiteit Rotterdam

[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="3/5"][vc_column_text css=""]Mijn vader is mijn voorbeeld en ik wil ook ondernemen, leiding geven. Ik schrijf me in bij Bedrijfkunde. Het is 1992 en er is een numerus fixus, inloting. Ik heb geen geweldig gemiddelde (7), dus mijn kansen zijn een stuk kleiner dan anderen uit mijn klas met beter cijfers. Toch wordt ik samen met mijn beste vriend Z ingeloot in Rotterdam. Ik mag het eerste jaar nog niet op kamers, dus ik reis op een neer. Twee uur heen en twee uur terug, elke dag. Het eerste jaar is 500 studenten, dus alle colleges zijn in de aula. Ik hoopte, dat het minder schools was, maar vanwege de grootte van de groep, zit ik regelmatig in een grote zaal met honderden studenten multiple choice examens te doen. Reproduceren van kennis uit boeken, die ik met mijn dislexie en lui linker ook verschrikkelijk vind om te lezen. Er zijn veel momenten dat ik radeloos ben. Ik heb een tekort aan discipline om op tijd te gaan leren. Ik werk veel op Schiphol, dat ik veel leuker vind en het stappen in Rotterdam smaakt elke week naar meer. Ik werk als #catering_supervisor voor Alpha Flight Services. Na twee jaar, heb ik mijn eerste jaar nog niet helemaal afgerond. Ik heb al veel vakken van het tweede jaar gehaald, maar privaatrecht wil maar niet lukken. Het dreigt mis te gaan, want ik mag niet verder, totdat ik dat heb gehaald. Mijn vader besluit in te grijpen en belt een studiebegeleider. Ik ontmoet @Simone Schenk. Er ontstaat een vriendschap uit en ik werk later tijdens de studie nog voor haar. Ik krijg een herkansing en haal deze. Ik mag verder. In het tweede jaar, wordt ik ook door S&S - twee elegante studentes uit het zelfde jaar en ook uit dezelfde regio (Noord Holland) - gevraagd of ik bij ze op kamers wil komen wonen. Een jaren tachtig appartement op de derde verdieping achter het hofplein. Vlak naast het station. De kamer is heel klein (2 bij 4 met een schuin dak) en we delen een woonkamer, keuken en badkamer. [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
[vc_row type="color" padding_top="" padding_bottom=""][vc_column width="1/4" css=".vc_custom_1593897211297{margin-left: 17px !important;}"][vc_column_text][/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_column_text][/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4"][vc_column_text css=""][/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/4" css=".vc_custom_1593897221974{margin-right: 17px !important;}"][vc_column_text][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row type="color"][vc_column width="2/5"][vc_column_text css=""][/vc_column_text][vc_column_text][/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/5"][vc_column_text]

[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="2/5"][vc_column_text css=""][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row type="color"][vc_column width="1/6"][/vc_column][vc_column width="2/3"][vc_column_text][/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/6"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_tta_accordion][vc_tta_section title="Theo van Gunsteren" tab_id="1593893683031-d46fe7b5-5b8e"][vc_column_text css=""]

Aftocht van de Duitsers uit Heemstede, mei 1945

Deze film brengt de aftocht van de Duitsers op de Zandvoortselaan in Heemstede direct na de bevrijding van mei 1945 in beeld. De amateurfilm is gemaakt door de heer van Gunsteren, kapper aan de Zandvoortselaan nummer 57.

[/vc_column_text][vc_video link="https://youtu.be/Ci-RBiQ99wc"][/vc_tta_section][vc_tta_section title="Arie Buurman" tab_id="1593893683055-583e72d1-eb06"][vc_column_text]https://www.openarch.nl/elo:a30e4e14-0591-3781-704e-c8ad1c6e32ff[/vc_column_text][/vc_tta_section][/vc_tta_accordion][/vc_column][/vc_row]
De tweede reis. Ik weet niet meer wanneer deze was. Ik schat ongeveer een jaar later. Wat ik nog we weet is dat  ik de hele reis maar één thema kreeg voorgespiegeld. Zie het kind in de ander. Zie het speelse, onschuldige, nieuwsgierige kind dat iemand ooit geweest is. Zie het zitten in de buik van de ander. Doe dat bij iedereen. Ik vond het een mooie visie, maar ik wilde meer. Andere mensen die reizen hadden gemaakt met de ayahuasca die hadden hele gesprekken met wijze oude mannen of vrouwen. Dat wilde ik ook. Ik wilde de diepte in duiken. Maar de plant bracht me elke keer weer terug bij het zelfde. Want het enige dat ik te doen had, is te kijken naar het kind in de ander. En niet voor een dag of een week, maar voor een lange periode. En zo ging het uren achter elkaar. Maar, de boodschap was duidelijk.  
Ayahuasca Ik maak mijn eerste reis op aanraden van een energetisch therapeut. Ze zegt ik heel diep verdriet heb en dat ik iets krachtigers zou moeten gebruiken om daar bij te komen, dan 'reguliere' therapie. Ze raad me aan om een Ayahuasca ceremonie te gaan doen. Ze zou zelf ook weel willen, maar durft niet. Ik ben gelijk 'getrieerd'. Ik heb ongeveer 5 jaar er voor een stukje docu gezien op televisie waar een journalist van de BBC in de Amazone (Peru of Brazilië) een ceremonie bijwoont. Hij word ziek, moet kostsen, etc etc. Het ziet er uit of hij helemaal binnenste buiten wordt gekeerd. Ik weet dat ik toen al dacht, dat wil ik ook. Het iets dat me veel meer trekt dan bijvoorbeeld Bungee dumpen of parachute springen. Ik besluit met te gaan verdiepen in de Ayahusca en een afspraak te maken om een reis te maken. Een aantal maanden later kom ik aan in Gasselte om een reis te maken. Drie dagen gevast en ik heb geen idee waar ik aan begin. Het is een heel weekend, maar op de eerste dag een sessie ademwerk en nog een aantal andere óefeningen' om ook als groep in de ontspanning te komen. Er zijn mensen die na het ademwerk naar huis gaan, omdat ze al gekregen hebben, waar ze voor kwamen. Het was een weekend vol nieuwe deuren die open gingen. De schoonheid van de muziek verdiept. Ik kom in aanraking met smudgen... Voor mijn collega's was ik al een zweverig type, omdat ik aan shiatsu massage deed, maar ik kom nu helemaal los zullen we maar zeggen. Naast het beleven van de reis naar binnen, is het belangrijkste thema van mijn eerste reis mijn geboorte en het alleen zijn de eerste 11 dagen. Het gevoel niet te kunnen terugvallen op een ander. De leegte die mijn rug voelt. Ben ook zeer onder de indruk van de begeleiding. Erik Spaans en twee vrijwilligers.
Abel wordt geboren. Hij had de hele zwangerschap de bijnaam Arie. Pas na een tijdje kwamen wij er achter dat bij grootvaders (voor Abel overgrootvaders) aan Arie heetten. Als Mariska 20 weken is, maken wij een reis naar Bali. De geboorte was voor mij een indrukwekkende ervaring. In het ziekenhuis werk Mariska ingeleid. Ze was een paar dagen overtijd en volgende de gynaecoloog werd Abel te groot. Mariska kreeg hierdoor een wezenstorm en bij de eerst perswee kwam Abel op aarde. Ik weet nog heel goed wat ik voelde. Ik voelde een diepe vrede met het feit dat we dood gaan. Een innerlijk weten dat het leven rond is. Een komen en een gaan. Omdat hij komt, is het logisch dat ik een keer ga. Wat ik ook realiseerde, niet eerder zo sterk, is dat ik me ergens een  voorstelling van kan maken, maar dat het niet in de buurt komt van het werkelijke gevoel. Het gevoel vader te zijn van je eigen kind. Zo groot, dat het niet in de buurt komt van de beste poging er een voorstelling van te maken. Later zou ik me nog vaker realiseren. Het is belangrijk iets te ervaren om het te kunnen begrijpen.  
[vc_row][vc_column width="1/3"][vc_column_text css=""]

Post Modernisme

Motoronderhoud

[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/3"][vc_column_text css=""]Een absoluut hoogtepunt is een in de laatste jaar van de studie het keuzevak over modern en post modern strategisch management. Ik weet niet meer wie de docent was. De groep was klein. Een tiental studenten. We kregen twee boeken te lezen en daar hebben wij een paar colleges aan besteed om die te bespreken. Modern: Soap Opera. Een boek over ... Procter & Gamble. Niet over de mooie kant van het berdrijf, maar eerder een opsomming aan schandalen en immorele management praktijken. Maar dan komt het. Het tweede boek dat we moeten lezen is "Zen en de kunst van het Motoronderhoud" van Pirsig. WHOOOAAA. Ik kan het niet weg leggen. Er gaat een wereld voor mij open. Iets wat ik later ook met Krishnamurti zal gaan voelen en dat is een herkenning van een manier van denken. Diepgang. Het is het boek dat mijn liefde voor lezen en boeken zal doen ontvlammen.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/3"][vc_column_text css=""]#Boek - Zen en de kunst van Motoronderhoud - Robert Pirsig[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
[vc_row padding_top="" padding_bottom=""][vc_column width="1/2"][vc_column_text css=""]

Rogier Buurman, Geboren 9-4-1974

Ik ben geboren in 1974. Op 9 April om precies te zijn. Ik woog ongeveer 1800 gram en ben door middel van een spoedingreep, een keizersnee ter wereld gekomen. Zo ver ik weet, was er iets mis met de placenta en was ik dus erg klein en te zwak om op eigen kracht geboren te worden. Na mijn geboorte heb ik 11 dag in een couveuse gelegen. Op dag 11 heeft mijn moeder mij voor het eerst vast kunnen houden. Later in een ceremonie die ik bijwoonde met een medicijnplant heb ik mogen ervaren wat het alleen zijn de eerste 10 dagen met mij heeft gedaan. De datum van mijn geboorte telt op tot 7. Dus mensen die kennis hebben van numerologie zegt dat iets.   [/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/2"][vc_column_text css=""][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row padding_top="18"][vc_column width="1/2"][vc_column_text css=""][/vc_column_text][/vc_column][vc_column width="1/2"][vc_column_text][/vc_column_text][vc_column_text]
birth_date / geboorte_datum 09-04-1974
birth_time / geboorte_tijd 20:30
birth_place / geboorte_plaats Leiden
birth_location / geboorte_locatie   ... Hospital / Ziekenhuis
birth_type / geboorte_type Cesarean / keizersnede
birth_mman / geboorte_arts ….
[/vc_column_text][vc_column_text][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?