[vc_row][vc_column][vc_column_text css=""]Ergens in November 2018 begint mijn spirituele ontwaken. Ik dan al vrij veel gedaan en meegemaakt, vind ik zelf op het spiritueel vlak, maar Het zijn nog losse flarden. Het zijn gevoelens, diep van binnen, die ik geen plaats kan geven. Of is durf mijzelf niet te overtuigen, omdat de wereld zo anders functioneert. Moeilijk te zeggen. Blijkbaar, achteraf bezien, zijn er een aantal triggers nodig zowel positief als negatief. Die brengen mij bij een punt dat ik alles heb los te laten mijzelf de ruimte geef om alles in een ander daglicht te mogen zien. Ongeacht of ik daar nu helemaal alleen in sta of niet. Het zij dan maar zo. De belangrijkste factoren zijn sociale media met een groep zogenaamde "truthers" en een boek over oude levenslessen in de vorm van analogieën. Het meest lastige en pijnlijke is om me te realiseren dat mijn gevoelens van, "hier klopt iets niet", die ik regelalmatig had, vaak gegrond bleken te zijn. Maar dat had tot gevolg dat mij moest afvragen: Voelden anderen dat dan niet? Of hebben die er van geweten? Ben ik al die tijd balzerd? Door mensen waar ik op een bepaalde manier van hield? Die ik vertrouwde? Ben ik zo naïef geweest op bepaalde gebieden?[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
Abel wordt geboren. Hij had de hele zwangerschap de bijnaam Arie. Pas na een tijdje kwamen wij er achter dat bij grootvaders (voor Abel overgrootvaders) aan Arie heetten. Als Mariska 20 weken is, maken wij een reis naar Bali. De geboorte was voor mij een indrukwekkende ervaring. In het ziekenhuis werk Mariska ingeleid. Ze was een paar dagen overtijd en volgende de gynaecoloog werd Abel te groot. Mariska kreeg hierdoor een wezenstorm en bij de eerst perswee kwam Abel op aarde. Ik weet nog heel goed wat ik voelde. Ik voelde een diepe vrede met het feit dat we dood gaan. Een innerlijk weten dat het leven rond is. Een komen en een gaan. Omdat hij komt, is het logisch dat ik een keer ga. Wat ik ook realiseerde, niet eerder zo sterk, is dat ik me ergens een  voorstelling van kan maken, maar dat het niet in de buurt komt van het werkelijke gevoel. Het gevoel vader te zijn van je eigen kind. Zo groot, dat het niet in de buurt komt van de beste poging er een voorstelling van te maken. Later zou ik me nog vaker realiseren. Het is belangrijk iets te ervaren om het te kunnen begrijpen.  

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?